تو را نمیدانم اما ،

اولین نگاه من به تو

نه از سر مهر بود

و نه در زیر ماهتاب ،

ولی روزگار باره و بارها

نگاه ما را در هم آمیخت

تا به تو بیاندیشم

و این بار

از سر اندیشه و عشق تو را نگریستم

هرچند که همگان

این نگاه را خالی از فکر پنداشتند

و من هنوز نمیدانم که

ابتدا اندیشیدم و سپس عاشق شدم

یا در پی عشق ، به فکر فرو رفتم !

امروز مرور میکنم آن روزها را و یقین دارم بسیاری همچون من نیازمند این نگاه به زندگی هستند و شاید

این تجربه آنان را به راهی که هموار تر است برساند.

پ.ن : سال نوی همگی مبارک ؛ امیدوارم موتور آرزوهاتون تو سال جدید پنچر نشه !

دنیا رو براتون شاد شادی و شادی رو براتون دنیا دنیا آرزومندم.

به خدا خسته ام از این همه لبخند دروغ


به خدا خسته ام از حادثۀ صاعقه بودن در باد

همه ی عمر دروغ ،  گفته ام من به همه


گفته ام: عاشق پروانه شدم!


واله و مست شدم از ضربان دل گل!


شمع را میفهمم!


کذب محض است، دروغ است، دروغ!!


من چه میدانم از، حس پروانه شدن؟!


من چه میدانم گل ،عشق را میفهمد؟

یا فقط دلبریش را بلد است؟!

من چه میدانم شمع، واپسین لحظه ی مرگ،

حسرت زندگیش پروانه است؟

یا هراسان شده از فاجعه ی نیست شدن؟!

به خدا من همه را لاف زدم!!

به خدا من همه ی عمر به عشاق حسادت کردم!!

باختم من همه ی عمر دلم را، به سراب !!

باختم من همه ی عمر دلم را،

به شب مبهم و کابوس پریدن از بام!!

باختم من همه ی عمر دلم را،

به هراس تر یک بوسه به لبهای خزان!!

به خدا لاف زدم، من نمیدانم عشق،

رنگ سرخ است؟! آبیست؟!

یا که مهتاب هر شب، واقعاً مهتابیست؟!

عشق را در طرف کودکیم، خواب دیدم یکبار!

خواستم صادق و عاشق باشم!

خواستم مست شقایق باشم!

خواستم غرق شوم، در شط مهر و وفا

اما حیف،

حس من کوچک بود.

یا که شاید مغلوب،

پیش زیبایی ها!!

به خدا خسته شدم،

می شود قلب مرا عفو کنید؟

و رهایم بکنید،

تا تراویدن از پنجره را درک کنم!؟

تا دلم باز شود؟!

خسته ام درک کنید.

میروم زندگیم را بکنم،

میروم مثل شما.

افسوس بر دوروزه ي هستي نميخورم
زاري بر اين سراچه ماتم نميكنم

با تازيانه هاي گرانبار جان گداز
پندار انكه روح مرا رام كرده است

جان سختي ام نگر كه فريبم نداده است
اين بندگي كه زندگيش نام كرده است

بيمي به دل ز مرگ ندارم كه زندگي
جز زهر غم نريخت شرابي به جان من

گر من به تنگ هاي ملال اور حيات
آسوده يك نفس زده باشم حرام من

تا دل به زندگي نسپارم به صد فريب
ميپوشم از كرشمه ي هستي نگاه را

هر صبح و شام چهره نهان ميكنم به اشك
تا ننگرم تبسم خورشيد و ماه را


اي سرنوشت از تو كجا ميتوان گريخت؟
من راه اشيان خود از ياد برده ام

يك دم مرا به گوشه اي راحت رها مكن
با من تلاش كن كه بدانم نمرده ام

اي سرنوشت مرد نبردت منم بيا
زخمي دگر بزن كه نيفتاده ام هنوز

شادم از اين شكنجه خدا را مكن دريغ
روح مرا در اتش بيداد خود بسوز


اي سرنوشت هستي من در نبرد توست
بر من ببخش زندگي جاودانه را

منشين كه دست مرگ ز بندم رها كند
محكم بزن بر شانه ي من تازيانه را

نه


آينه به تو خيره شده ست


تو اگر خنده كني او به تو خواهد خنديد


و اگر بغض كني


آه از آينه ی دنيا كه چه ها، خواهد كرد


گنجه ی ديروزت پر شد از حسرت و اندوه و چه حيف


بسته هاي فردا همه اي كاش اي كاش

ظرف اين لحظه و ليكن خاليست


ساحت سينه پذيراي چه كس خواهد بود


غم كه از راه رسيد در اين سينه بر او باز مكن


تا خدا يك رگ گردن باقيست!!!


تا خدا مانده، به غم وعده اين خانه مده...

اره تو این دنیا هیچی نمی مونه ، غم ، غصه،  شادی...همه و همه رفتنین..من ، تو ، همه میریم بجز خدا...