گل بارون زده

دلم گرفته!

tooteia — Sun, 04 Oct 2009 21:24:18 GMT

شازده کوچولو گفت: اهلی کردن یعنی چه؟ روباه گفت: یک چیزی است که پاک فراموش شده.

معنیش ایجاد علاقه کردن است... اما اگر آدم گذاشت اهلیش کنند بفهمی نفهمی خودش را به این

خطر انداخته که کارش به گریه کردن بکشد!

tooteia — Tue, 24 Mar 2009 08:58:18 GMT

تو را نمیدانم اما ،

اولین نگاه من به تو

نه از سر مهر بود

و نه در زیر ماهتاب ،

ولی روزگار باره و بارها

نگاه ما را در هم آمیخت

تا به تو بیاندیشم

و این بار

از سر اندیشه و عشق تو را نگریستم

هرچند که همگان

این نگاه را خالی از فکر پنداشتند

و من هنوز نمیدانم که

ابتدا اندیشیدم و سپس عاشق شدم

یا در پی عشق ، به فکر فرو رفتم !

امروز مرور میکنم آن روزها را و یقین دارم بسیاری همچون من نیازمند این نگاه به زندگی هستند و شاید

این تجربه آنان را به راهی که هموار تر است برساند.

پ.ن : سال نوی همگی مبارک ؛ امیدوارم موتور آرزوهاتون تو سال جدید پنچر نشه !

دنیا رو براتون شاد شادی و شادی رو براتون دنیا دنیا آرزومندم.

tooteia — Thu, 05 Mar 2009 17:39:02 GMT

دیگر بهار هم سـر حالم نمی كند
چیزی شبـیه گریه زلالم نمی كند
پاییز زرد هم كه خجالت نمی كشد‎
رحمی به باغ رو به زوالم نمی كند
آه ای خدا مرا به كبوتر شدن چه كار؟!
وقتی كه سنگ ،رحم به بالم نمی كند
مبهوت مانده ام كه چرا چشمهای شب
دیگر اسـیر خواب و خیالم نمی كند...
این اولین شب است كه بوی خیال تو
درگـیر فكـرهای محـالم نمی كند
باید به دستـهای مسلّح نشان دهم
حتی سكـوت آیـنـه لالـم نمی كند!

خسته ام می فهمید؟!

tooteia — Sat, 14 Feb 2009 18:30:18 GMT

خسته ام میفهمید ؟!

خسته از آمدن و رفتن و آوار شدن

خسته از منحنی بودن و عشق

خسته از حس غریبانۀ این تنهایی

به خدا خسته ام از این همه تکرار سکوت

به خدا خسته ام از این همه لبخند دروغ

به خدا خسته ام از حادثۀ صاعقه بودن در باد

همه ی عمر دروغ ، گفته ام من به همه

گفته ام: عاشق پروانه شدم!

واله و مست شدم از ضربان دل گل!

شمع را میفهمم!

کذب محض است، دروغ است، دروغ!!

من چه میدانم از، حس پروانه شدن؟!

من چه میدانم گل ،عشق را میفهمد؟

یا فقط دلبریش را بلد است؟!

من چه میدانم شمع، واپسین لحظه ی مرگ،

حسرت زندگیش پروانه است؟

یا هراسان شده از فاجعه ی نیست شدن؟!

به خدا من همه را لاف زدم!!

به خدا من همه ی عمر به عشاق حسادت کردم!!

باختم من همه ی عمر دلم را، به سراب !!

باختم من همه ی عمر دلم را،

به شب مبهم و کابوس پریدن از بام!!

باختم من همه ی عمر دلم را،

به هراس تر یک بوسه به لبهای خزان!!

به خدا لاف زدم، من نمیدانم عشق،

رنگ سرخ است؟! آبیست؟!

یا که مهتاب هر شب، واقعاً مهتابیست؟!

عشق را در طرف کودکیم، خواب دیدم یکبار!

خواستم صادق و عاشق باشم!

خواستم مست شقایق باشم!

خواستم غرق شوم، در شط مهر و وفا

اما حیف،

حس من کوچک بود.

یا که شاید مغلوب،

پیش زیبایی ها!!

به خدا خسته شدم،

می شود قلب مرا عفو کنید؟

و رهایم بکنید،

تا تراویدن از پنجره را درک کنم!؟

تا دلم باز شود؟!

خسته ام درک کنید.

میروم زندگیم را بکنم،

میروم مثل شما.

اسیر

tooteia — Mon, 05 Jan 2009 17:06:18 GMT

جان ميدهم به گوشه ي زندان سرنوشت
سر را به تازيانه ي او خم نميكنم

افسوس بر دوروزه ي هستي نميخورم
زاري بر اين سراچه ماتم نميكنم

با تازيانه هاي گرانبار جان گداز
پندار انكه روح مرا رام كرده است

جان سختي ام نگر كه فريبم نداده است
اين بندگي كه زندگيش نام كرده است

بيمي به دل ز مرگ ندارم كه زندگي
جز زهر غم نريخت شرابي به جان من

گر من به تنگ هاي ملال اور حيات
آسوده يك نفس زده باشم حرام من

تا دل به زندگي نسپارم به صد فريب
ميپوشم از كرشمه ي هستي نگاه را

هر صبح و شام چهره نهان ميكنم به اشك
تا ننگرم تبسم خورشيد و ماه را

اي سرنوشت از تو كجا ميتوان گريخت؟
من راه اشيان خود از ياد برده ام

يك دم مرا به گوشه اي راحت رها مكن
با من تلاش كن كه بدانم نمرده ام

اي سرنوشت مرد نبردت منم بيا
زخمي دگر بزن كه نيفتاده ام هنوز

شادم از اين شكنجه خدا را مكن دريغ
روح مرا در اتش بيداد خود بسوز

اي سرنوشت هستي من در نبرد توست
بر من ببخش زندگي جاودانه را

منشين كه دست مرگ ز بندم رها كند
محكم بزن بر شانه ي من تازيانه را

عشق وسیله رسیدن به خداست...

tooteia — Tue, 09 Dec 2008 08:51:18 GMT

نه تو مي ماني، نه اندوه

و نه هيچ يك از مردم اين آبادي

به حباب نگران لب يك رود قسم

و به كوتاهي آن لحظه شادي كه گذشت

غصه هم خواهد رفت

آنچناني كه فقط خاطره اي خواهد ماند

لحظه ها عريانند

به تن لحظه خود جامه اندوه مپوشان هرگز

تو به آينه

نه

آينه به تو خيره شده ست

تو اگر خنده كني او به تو خواهد خنديد

و اگر بغض كني

آه از آينه ی دنيا كه چه ها، خواهد كرد

گنجه ی ديروزت پر شد از حسرت و اندوه و چه حيف

بسته هاي فردا همه اي كاش اي كاش

ظرف اين لحظه و ليكن خاليست

ساحت سينه پذيراي چه كس خواهد بود

غم كه از راه رسيد در اين سينه بر او باز مكن

تا خدا يك رگ گردن باقيست!!!

تا خدا مانده، به غم وعده اين خانه مده...

اره تو این دنیا هیچی نمی مونه ، غم ، غصه، شادی...همه و همه رفتنین..من ، تو ، همه میریم بجز خدا...

خداحافظ برای همیشه ...

tooteia — Wed, 24 Sep 2008 18:40:18 GMT

هیچکی از رفتن من غصه نخورد
هیچکی با موندن من شاد نشد
وقتی رفتم کسی قلبش نگرفت
بغض هیچ آدمی فریاد نشد
وقتی رفتم کسی گریش نگرفت
اشکشو کسی نریخت پشت سرم
راستی که بی کسی درد بدیه
منم انگار همیشه تو سفرم
وقتی رفتم کسی غصش نگرفت
وقتی رفتم کسی بدرقم نکرد
دل من می خواست تلافی بکنه
پس چش هیچ کسی عاشقم نکرد
وقتی رفتم ، نه که بارون نگرفت
هوا صاف و خیلیم آفتابی بود
اگه شب می رفتم و خورشید نبود
آسمون خوب می دونم ، مهتابی بود
چشمی با رفتن من خیره نموند
به در و به آسمونو پنجره
می دونم ، خیلیا گفتن چیزی نیست
ماتم نداره ، بذار بره
وقتی رفتم کسی اشکش نیومد
نيومد هیچ جا صدای گریه ای
توی این دنیای بد ، هیچکی نداشت
از سفر رفتن من ، گلایه ای
هیچ کسی نگاش برام ابری نشد
زلزله ، هیچ دلی رو تکون نداد
راس راسی ، واسه کسی مهم نبود
نه که فک کنی بود و نشون نداد
چهره ی هیچ کسی پژمرده نبود
گلا اما همه پژمرده بودن
کسایی که واسشون مهم بودم
همه شاید یه جوری مرده بودن
کی می رم کجا می رم ، میام یا نه ؟
کسی لااقل اینو سوال نکرد
انگاری می خوام برم خرید کنم
هیچ کسی چیزی نگفت ، حلال نکرد
دم رفتن کسی حرفی نمی زد
همه ساکت بودن و بی سر و صدا
یه نگهبان که ما رو نگاه می کرد
زیر لب گفت ، به سلامتی کجا ؟
اشک و خندم دو تایی کنار هم
با یه لحن مهربون جواب دادن
انگاری یه عالمه کوهای سخت
از رو شهر شونه ی من ، افتادن
این سوال مهربونو ، بی ریا
پرسش ساده ی یه غریبه بود
کسی که اسم منم نمی دونست
زیر چشماش غمی بود ، داغ و کبود
شعرمو باید یه جور عوض کنم
یا بذارمش همینجور بمونه
ته قلبم می خوام این حقیقتو
هر کسی دوس داره شعرو ، بخونه
دم رفتن کسی گفت سفر به خیر
که واسم غریب و ناشناخته بود
اما اون وقتی رسید که قلب من
همه ی آرزوهاشو باخته بود
بهتره اهالی رویامونو
بدون توقعی ، جواب کنیم
نباید حتی رو بهترین کسا
توی بدترین جاها ، حساب کنیم

می ترسم از...

tooteia — Thu, 11 Sep 2008 17:47:18 GMT

من از بهار و اقاقیا
که روی حصار سنگی دیوارها می نشیند
از آفتاب و زلالی بی حد آب
از روزهای بلند، از شتاب
از خورشید بیمار پاییزی
از پایان فصلها
می ترسم

من از سکوت می ترسم
ازتکرار لحظه های بی کلمه
از دوری واژه ها با ذهن
من از هر چه مرا منتظر می گذارد
می ترسم

و از این صبوری من
که بازتاب لحظه های مکرریست
از نوع نقابهای انسانی...
من از بودن پشت نقاب سرد و بی احساس
از شعله های سرکش دیوانگی
می ترسم

من از قصه های تکراری
مکثهای ناگهانیم
نگاههای مردد
از غزلهای نیمه تمامِ خط خورده
می ترسم

از ابرهای سیاه و محزون
نشانه های بغض آسمان
بغض های رفتن
بدرودهای تلخ
می ترسم

بی دلیل از قفس کهنه ی شب
سایه های مرگوار سادگی
فضای گنگ بیهودگی
می ترسم...

روز مبادا

tooteia — Fri, 29 Aug 2008 09:31:18 GMT

وقتی تو نیستی
نه هست های ما
چونانکه بایدند
نه باید ها ...
مثل همیشه آخر حرفم
و حرف آخرم را
با بغض می خورم…
عمری است
لبخندهای لاغر خود را
در دل ذخیره می کنم :
باشد برای روز مبادا !
اما
در صفحه های تقویم
روزی به نام روز مبادا نیست
آن روز هر چه باشد
روزی شبیه دیروز
روزی شبیه فردا
روزی درست مثل همین روزهای ماست
اما کسی چه می داند ؟
شاید
امروز نیز روز مبادا باشد!
وقتی تو نیستی
نه هست های ما
چونانکه بایدند
نه باید ها ...
هر روز بی تو
روز مباداست !

قیصر امین پور

روز ناگزیر..

tooteia — Fri, 15 Aug 2008 13:19:23 GMT

این روزها که می گذرد ، هر روز
احساس می کنم که کسی در باد
فریاد می زند
احساس می کنم که مرا
از عمق جاده های مه آلود
یک آشنای دور صدا می زند
آهنگ آشنای صدای او
مثل عبور نور
مثل عبور نوروز
مثل صدای آمدن روز است
آن روز ناگزیر که می آید
روزی که عابران خمیده
یک لحظه وقت داشته باشند
تا سربلند باشند
و آفتاب را
در آسمان ببینند
روزی که این قطار قدیمی
در بستر موازی تکرار
یک لحظه بی بهانه توقف کند
تا چشم های خسته ی خواب آلود
از پشت پنجره
تصویر ابرها را در قاب
و طرح واژگونه ی جنگل را
در آب بنگرند
آن روز
پرواز دستهای صمیمی
در جستجوی دوست
آغاز می شود
روزی که روز تازه ی پرواز
روزی که نامه ها همه باز است
روزی که جای نامه و مهر و تمبر
بال کبوتری را
امضا کنیم
و مثل نامه ای بفرستیم
صندوقهای پستی
آن روز آشیان کبوترهاست
روزی که دست خواهش ، کوتاه
روزی که التماس گناه است
و فطرت خدا
در زیر پای رهگذران پیاده رو
بر روی روزنامه نخوابد
و خواب نان تازه نبیند
روزی که روی درها
با خط ساده ای بنویسند :
" تنها ورود گردن کج ، ممنوع ! "
و زانوان خسته ی مغرور
جز پیش پای عشق
با خاک آشنا نشود
و قصه های واقعی امروز
خواب و خیال باشند
و مثل قصه های قدیمی
پایان خوب داشته باشند
روز وفور لبخند
لبخند بی دریغ
لبخند بی مضایقه ی چشم ها
آن روز
بی چشمداشت بودن ِ لبخند
قانون مهربانی است
روزی که شاعران
ناچار نیستند
در حجره های تنگ قوافی
لبخند خویش را بفروشند
روزی که روی قیمت احساس
مثل لباس
صحبت نمی کنند
پروانه های خشک شده ، آن روز
از لای برگ های کتاب شعر
پرواز می کنند
و خواب در دهان مسلسلها
خمیازه می کشد
و کفشهای کهنه ی سربازی
در کنج موزه های قدیمی
با تار عنکبوت گره می خورند
در دست کودکان
از باد پر شوند
روزی که سبز ، زرد نباشد
گلها اجازه داشته باشند
هر جا که دوست داشته باشند
بشکفند
دلها اجازه داشته باشند
هر جا نیاز داشته باشند
بشکنند
آیینه حق نداشته باشد
با چشم ها دروغ بگوید
دیوار حق نداشته باشد
بی پنجره بروید
آن روز
دیوار باغ و مدرسه کوتاه است
تنها
پرچینی از خیال
در دوردست حاشیه ی باغ می کشند
که می توان به سادگی از روی آن پرید
روز طلوع خورشید
از جیب کودکان دبستانی
روزی که باغ سبز الفبا
روزی که مشق آب ، عمومی است
دریا و آفتاب
در انحصار چشم کسی نیست
روزی که آسمان
در حسرت ستاره نباشد
روزی که آرزوی چنین روزی
محتاج استعاره نباشد
ای روزهای خوب که در راهید!
ای جاده های گمشده در مه !
ای روزهای سخت ادامه !
از پشت لحظه ها به در آیید !
ای روز آفتابی !
ای مثل چشم های خدا آبی !
ای روز آمدن !
ای مثل روز ، آمدنت روشن !
این روزها که می گذرد ، هر روز
در انتظار آمدنت هستم !
اما
با من بگو که آیا ، من نیز
در روزگار آمدنت هستم ؟

قیصر امین پور

چه انتظار عجيبي ....!
تو بين منتظران هم
عزيز من چه غريبي
عجيب تر كه چه آسان
نبودنت شده عادت!
چه كودكانه سپرديم
دل به بازي قسمت
چه بيخيال نشستيم!
چه كوششي ، چه وفايي ...؟!
فقط نشسته و گفتيم
خدا كند كه بيايي...